این روزها چه می کنم(خلاصه ای از فعالیت های 2 سال اخیر من)

پیش نوشت:

چند روز قبل معلم عزیزم محمدرضا شعبانعلی در پاسخ به نوشته ای از من گفت آروم و بی سروصدا کار می کنم و خبری از من نیست. چند روزی به این جمله و چرایی این بی سروصدا بودن فکر کردم و بنظرم رسید این چند خط را بنویسم:

در حقیقت پایان خوش دوران سربازی من در دفتر تحقیقات کاربردی نیروی انتظامی در پاییز سال گذشته با اتفاقات تلخی همراه شد و این تلخی با همه گیری ویروس کرونا ادامه پیدا کرد. من با توجه به دامنه اثرگذاری خودم به عنوان یک شهروند عادی می دیدم که کاری از دستم بر نمی آید. از عجز و ناتوانی خودم و غم از دست دادن دوستان و هموطنان واقعا خسته و درمانده شده بودم و تبعات روحی آن نیز زندگی من را تحت تاثیر قرار می داد.

ادامه خواندن “این روزها چه می کنم(خلاصه ای از فعالیت های 2 سال اخیر من)”

رمضان فرصت تمرین عادت های خوب

بسیار گفته اند و شنیده ایم که اگر کاری درست است ، عمل به آن کار را نباید به مناسبت های خاصی محدود کرد (از دیدار اقوام در نوروز گرفته تا غذای نذری به نیازمندان در عزاداری ها) و درستکاری می بایست عادت همه روز ما باشد. من هم با این دیدگاه موافقم که ادامه خواندن “رمضان فرصت تمرین عادت های خوب”

به آغاز آمد این دفتر

مدت ها بود در صدد راه اندازی این وبلاگ بودم.اوایل این نیاز را جدی نمی گرفتم.

فکر می کردم این وسوسه، نوعی همراه شدن با جو دوستانم هست. امروز بعد از چند ماه، این نوزاد به دنیا آمد. امیدوارم نوزاد من هم، راه رفتن و حرف زدن و کم کم سواد یاد بگیرد و سالهای بعد به وجود آن افتخار کنم.

حالا در این نقطه آغازین مسیر فکر می کنم نوشتن، فارغ از ارزش‌گذاری سخت گیرانه نسبت به محتوا هم نقطه شروع خوبی برای تازه کارها است. به قول معروف رفتن یعنی رسیدن و مقصد ما همان مسیر ما است.